Spacer
Επιστροφή στην κεντρική σελίδα
Έχετε συνδεθεί ως: anonymous
English | Ελληνικά | Deutsch
spacer
Αναζήτηση
Αναζήτηση
Επίσκεψη στο Μουσείο

Ώρες λειτουργίας
Εισιτήριο - Παροχές
Μετάβαση

Εκδηλώσεις
Θαλάσσιο Πάρκο Νησιώπης
Πωλητήριο
Εκπαιδευτικά
Εκδόσεις - Αναμνηστικά - Δώρα
Visitgreece.gr
tripadvisor

Βρίσκεστε εδώ: / Αρχική σελίδα / To Απολιθωμένο Δάσος / Ανάδειξη - Προστασία / Ιστορικό
Επιστροφή Εκτύπωση Αποστολή με e-mail Επιστροφή στην κεντρική σελίδα

Ιστορικό των ερευνών

Οι πρώτες αναφορές

μεγέθυνση φωτογραφίας - Ο Κ. Αθανασιάδης

μεγέθυνση φωτογραφίας - Το βιβλίο του Γ. Λάσκαρη «Το Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου», μια έκδοση του 1965

μεγέθυνση φωτογραφίας - Ο ελληνοαμερικανός γεωλόγος Δημήτριος Μανδαλόπουλος

μεγέθυνση φωτογραφίας - Ο φιλόλογος Γ. Λάσκαρης

Από τον περασμένο αιώνα χρονολογούνται οι πρώτες επιστημονικές αναφορές στο Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου.

Ο Αυστριακός Βοτανολόγος F. Unger το 1844 περιέγραψε πρώτος τα απολιθωμένα δένδρα της Λέσβου, χωρίς όμως να είναι βέβαιος για τη σχετική ηλικία τους. Θεώρησε ότι μάλλον ανήκουν στο Τριτογενές. Οι αναφορές του είναι τα πρώτα επιστημονικά δεδομένα για την ανατομία ξύλου στο χώρο της Μεσογείου. Από τότε το Απολιθωμένο Δάσος κίνησε το ενδιαφέρον πολλών περιηγητών και μελετητών.

Ακολούθησε η επίσκεψη του Αυστριακού διπλωμάτη Prokesch-Osten στα 1852, ο οποίος στο βιβλίο του "Die Versteinerten Holzstamme in Hafen von Sigri auf Lesbos" αναφέρει την ύπαρξη απολιθωμένων κορμών δένδρων στο λιμάνι του Σιγρίου.

Ο Γάλλος γεωλόγος L. De Launay, το 1898 στο βιβλίο του "Etudes geologique sur la mer Egee. La geologie des iles de Metelin (Lesbos), Lemnos et Thasos" (Γεωλογική μελέτη της θάλασσας του Αιγαίου, Η γεωλογία των νήσων Μυτιλήνης, Λήμνου και Θάσου) αναφέρεται με θαυμασμό στα απολιθωμένα δέντρα της πατρίδας της Σαπφούς.

Ο Fliche ασχολείται με τον προσδιορισμό απολιθωμένων κορμών από το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου και αναφέρει τα γένη: Κέδρος, Φοίνικας, Έβενος (Kedroxylon, Palmoxylon, Evenoxylon).

Τον εικοστό αιώνα πύκνωσαν οι αναφορές στο απολιθωμένο δάσος. Το 1953, ο Βerger αναφέρεται στις παλαιοβοτανικές μελέτες του ελλαδικού χώρου και ιδιαίτερα στους απολιθωμένους κορμούς του χώρου του Αιγαίου.

Το 1955 ο ελληνοαμερικανός γεωλόγος Δημήτριος Μανδαλόπουλος, ερεύνησε την περιοχή και φωτογράφισε τα απολιθωμένα δέντρα. Ένα χρόνο αργότερα ο ίδιος έδωσε διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ για το Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου. Αποτέλεσμα της διάλεξης ήταν το ενδιαφέρον του περιοδικού "LIFE" το οποίο έστειλε για να εξετάσουν επί τόπου την κατάσταση του Μνημείου τον ανταποκριτή του και στη συνέχεια τον Γερμανό Καθηγητή της Παλαιοβοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης R. Krauzel.

Ο R. Krauzel, γνωστός παλαιοβοτανικός, με ειδικές γνώσεις στην ανατομία απολιθωμένων δένδρων, κατά τη διάρκεια σύντομης επίσκεψής του το 1965, στην περιοχή μεταξύ Ερεσoύ και Σιγρίου, διαπίστωσε τη μεγάλη επιστημονική αξία του απολιθωμένου δάσους της Λέσβου.

Το 1956 ήλθε στη Λέσβο με σκοπό να διαπιστώσει την αξία του μνημείου ο καθηγητής Ι. Βορεάδης απεσταλμένος του τότε ΙΓΕΥ (σημερινού ΙΓΜΕ), ο οποίος μελέτησε το Απολιθωμένο Δάσος και αναφέρθηκε σε έκθεσή του στην μεγάλη επιστημονική αλλά και τουριστική του αξία. Την ίδια περίοδο ο Γ. Λάσκαρης δημοσιεύει στην εφημερίδα της Μυτιλήνης «Ταχυδρόμος» τρία άρθρα για το Απολιθωμένο Δάσος και αργότερα το 1965 εκδίδει το βιβλίο του «Το Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου» στο οποίο περιλαμβάνονται πολύ σημαντικά στοιχεία και φωτογραφίες για την κατάσταση των απολιθωμάτων εκείνη της περιόδου.

Ακολούθησαν δημοσιεύματα στις εφημερίδες "Καθημερινή", "Ελευθερία" και το περιοδικό "Εικόνες" με πλούσιο φωτογραφικό υλικό που έκανε το Απολιθωμένο Δάσος ευρύτερα γνωστό.

Τα πρώτα δημοσιεύματα είχαν ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι επισκέψεις τουριστών στην Δυτική Λέσβο και οι κάτοικοι της περιοχής συνειδητοποιούν ότι η ύπαρξη των απολιθωμένων δέντρων μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη της περιοχής. Ταυτόχρονα όμως αυξάνονται τα κρούσματα σύλησης, τεμαχισμού και καταστροφής των απολιθωμάτων, τα οποία οι επισκέπτες έπαιρναν ως αναμνηστικό της επίσκεψης τους.

Αποτέλεσμα των εκκλήσεων για την ανάγκη προστασίας του απολιθωμένου δάσους από τους βανδαλισμούς, υπήρξε το πρώτο θεσμικό μέτρο που έλαβε η Ελληνική πολιτεία.  Συγκεκριμένα στις 31 Ιανουαρίου 1958 δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η πρώτη απόφαση προστασίας του απολιθωμένου δάσους (ΦΕΚ 27/Β/1958), με τίτλο "Περί χαρακτηρισμού του Απολιθωμένου Δάσους Σιγρίου Λέσβου ως χρήζοντος ειδικής προστασίας", σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου 1469/1950.

Λίγα χρόνια αργότερα το 1964 με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του Λέσβιου Υφυπουργού Γεωργίας κ. Ν. Μαλλιάκα, αποφασίσθηκε η απαλλοτρίωση δύο εκτάσεων στις οποίες εμφανίζεται σημαντικός αριθμός απολιθωμένων κορμών. Όπως αναφέρεται στη σχετική υπουργική απόφαση «κηρύσσονται αναγκαστικώς απαλλοτριωτέαι λόγω δημοσίας ωφελείας προς τον σκοπόν αναδασώσεως των εκτάσεων συνολικού εμβαδού 32.650 στρεμμάτων εις τα δασικάς θέσεις "Παληά Αλώνια", "Απολιθωμένη" και "Χαμαντρούλα", της περιοχής Δήμου Ερεσού, Σιγρίου. Η απαλλοτρίωσις θα γίνη δαπάναις του Δημοσίου». Από τότε αρχίζει η ουσιαστική εμπλοκή της Δασικής Υπηρεσίας που αναλαμβάνει την κύρια ευθύνη προστασίας της περιοχής του απολιθωμένου δάσους.

Το 1979 ο Γ. Χουτζαίος εξέδωσε το βιβλίο του «Το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου» στο οποίο συγκέντρωσε όλα τα έως τότε γνωστά στοιχεία σχετικά με το μνημείο. 

Μετά το 1980 άρχισαν συστηματικές έρευνες από το Εργαστήριο Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και δημοσιεύεται η πρώτη πλήρης επιστημονική αναφορά με τίτλο «Τριτογενή φυτικά λείψανα εκ της Αιγηίδος. Μάκρο-παλαιο-χλωρίς της νήσου Λέσβου» από τους καθηγητές Ε. Βελιτζέλο – Ι. Petrescu και Ν. Συμεωνίδη

Aπό το  1997 αρχίζει συστηματική ερευνητική δραστηριότητα από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου.

αρχή σελίδας αρχή σελίδας


Spacer